Μυκήνες Ναύπλιο Επίδαυρος - (Ημερήσιο)


ΜΥΚΗΝΕΣ
Οι «Πολύχρυσες Μυκήνες», το βασίλειο του μυθικού Αγαμέμνονα, που πρώτος ύμνησε ο Όμηρος στα έπη του, είναι το σημαντικότερο και πλουσιότερο ανακτορικό κέντρο της Ύστερης Εποχής του Χαλκού στην Ελλάδα. Το όνομά τους έχει δοθεί σε έναν από τους λαμπρότερους πολιτισμούς της ελληνικής προϊστορίας, Το μυκηναϊκό, και οι μύθοι που συνδέονται με την ιστορία τους διαπέρασαν τους αιώνες με τα ομηρικά έπη και τις μεγάλες τραγωδίες της κλασικής εποχής, ενώ ενέπνευσαν και συνεχίζουν να εμπνέουν παγκοσμίως την πνευματική δημιουργία και την τέχνη. Ιδρυτής των Μυκηνών ήταν ο Περσέας γιος του Δία και της Δανάης, της κόρης του Ακρισίου, του βασιλιά του Άργους. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι ο Περσέας ονόμασε τη νέα πόλη Μυκήνες είτε επειδή εκεί έπεσε ο μύκης του ξίφους του είτε επειδή εκεί αποκαλύφθηκε μία πηγή με άφθονο νερό, η Περσεία πηγή, κάτω από τη ρίζα ενός «μύκητος», δηλαδή ενός μανιταριού. Οι απόγονοι του Περσία στις Μυκήνες για τρεις γενιές, με τελευταίο τον Ευρυσθέα, που σκοτώθηκε χωρίς να αφήσει απογόνους.


ΝΑΥΠΛΙΟ προσβάσιμη περιοχή για άτομα με Αναπηρία
Η πρωτεύουσα του νομού, το Ναύπλιο, χτίστηκε σύμφωνα με τη μυθολογία από το Ναύπλιο, γιο του Ποσειδώνα και της Δαναϊδας Αμυμώνης. Κατά τη διάρκεια τής βενετικής κατοχής το Ναύπλιο έγινε ή ωραιότερη πόλη των βεν ετικών κτήσεων στην Ελλάδα και μετονομάστηκε σε «Νάπολι ντί Ρομάνια». («Νεάπολη τής Ελλάδας»).

ΜΠΟΥΡΤΖΙ. Μικρό ξερονήσι - φρούριο στην είσοδο του λιμανιού μόλις 450 μέτρα από το μόλο του Ναυπλίου, ενωνόταν με την Ακροναυπλία με μια αλυσίδα που, επί Βενετών, έκλεινε την είσοδο του λιμανιού στα ανεπιθύμητα πλοία.

ΠΑΛΑΜΗΔΙ. Το ξακουστό κάστρο στεφανώνει την πόλη του Ναυπλίου με την έντονα μεσαιωνική ατμόσφαιρα. Ο απόκρημνος λόφος, που έδωσε το όνομά του στο κάστρο, οχυρώθηκε από τους Βενετούς.

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ προσβάσιμη πόλη για άτομα με αναπηρία
Στην ενδοχώρα της Επιδαύρου, σε μία περιοχή με ήπιο κλίμα και άφθονα πηγαία ιαματικά νερά, βρισκόταν το Ασκληπιείο, η έδρα του θεού ιατρού της αρχαιότητας και το σημαντικότερο θεραπευτικό κέντρο όλου του ελληνικού και ρωμαϊκού κόσμου. Ήταν το κύριο ιερό της μικρής παραθαλάσσιας πόλης της Επιδαύρου, αλλά η φήμη του και η αναγνώριση της σημασίας του γρήγορα ξεπέρασαν τα όρια της Αργολίδας και θεωρήθηκε από όλους τους Έλληνες ο τόπος όπου γεννήθηκε η ιατρική. Περισσότερα από διακόσια ιαματικά κέντρα σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο θεωρούνταν ιδρύματά του. Τα μνημεία του αποτελούν σήμερα όχι μόνο παγκοσμίου φήμης αριστουργήματα της αρχαίας ελληνικής τέχνης, αλλά και εξαιρετική μαρτυρία για την άσκηση της ιατρικής στην αρχαιότητα. Σε αυτά αποτυπώθηκε η εξέλιξη της ιατρικής από τη φάση κατά την οποία η ίαση εξαρτιόταν αποκλειστικά από το θεό έως τη μετατροπή της σε επιστήμη, με τη συστηματική καταγραφή περιστατικών και τη σταδιακή συγκέντρωση γνώσης και πείρας.
Comments